~Old Mustang~

"เดือนที่สิบสองหลังจากอัลกามิชจากไป เขาก็กลับมาหาข้าอีกครั้งแล้วกล่าวว่า "ลูกเอ๋ย เจ้าได้จ่ายให้กับตัวเองไม่น้อยกว่าหนึ่งในสิบของที่ทำมาหาได้หรือเปล่าเมื่อปีที่แล้ว ? "

 

"ข้าตอบไปด้วยความภาคภูมิใจว่า ขอรับท่าน ข้าได้ทำเช่นนั้น"

 

"ดีทีเดียว เขาตอบ. แล้วเจ้าเอาเงินจำนวนนั้นไปทำอะไรล่ะ ?"

 

"ข้ามอบให้อัชมูร์ ช่างทำอิฐ. เขาบอกข้าว่าจะเดินทางข้ามทะเลไกลโพ้นไปยังไทร์. และจะซื้ออัญมณีหายากของชาวฟินิเชียนกลับมาให้ข้า. เมื่อเขากลับมาถึง เราจะขายอัญมณีเหล่านั้นในราคาสูง แล้วแบ่งผลกำไรกัน"

 

"คนโง่ทุกคนต้องเรียนรู้, ' เขาคำรามออกมา' แต่ทำไมจึงไปเชื่อถือความรู้ของช่างทำอิฐเกี่ยวกับอัญมณี ? เจ้าไปหาคนทำขนมปังหรือเปล่า เวลาอยากรู้เกี่ยวกับเรื่องของดวงดาว ? ไม่ใช่เช่นนั้นใช่มั้ย ? เจ้าต้องไปหานักดาราศาสตร์ ถ้าหากเป็นคนรู้จักคิด. เงินที่เจ้าเก็บออมไว้สูญแล้ว ไอ้หนุ่มเอ๋ย เจ้าถอนต้นไม้แห่งความมั่งคั่งของตนเองเสียทั้งรากทั้งโคนเลย. แต่จงปลูกอีกต้นหนึ่ง. พยายามอีกครั้ง. และคราวหน้าถ้าเจ้าต้องการคำแนะนำเกี่ยวกับอัญมณีละก็ จงไปหาพ่อค้าเพชรพลอย. ถ้าอยากรู้เรื่องของแกะจงไปหาคนเลี้ยงแกะ. คำแนะนำเป็นของที่ให้โดยไม่คิดมูลค่าแต่จงเลือกเอาแต่ที่คุ้มค่า. คนที่ขอคำแนะนำเกี่ยวกับเงินที่เก็บหอมรอมริบมาจากผู้ที่ปราศจากประสบการณ์เรื่องนี้ จะต้องจ่ายค่าโง่ด้วยเงินจำนวนนั้นทั้งหมด. กล่วแล้วเขาก็จากไป"

 

"การณ์เป็นดังที่เขาพูดไว้. ฟินิเชียนเจ้าเล่ห์เอาเศษแก้วไร้ค่าที่ดูคล้ายอัญมณีมาหลอกขายอัชมูร์. แต่ก็ดังที่อัลกามิชบอกไว้ ข้าเริ่มเก็บหนึ่งในทุก ๆ สิบเหรีญอีกครั้ง เพราะตอนนี้มันเริ่มเป็นนิสัย และกระทำได้ไม่ยากอีกต่อไปแล้ว.

 

"สิบสองเดือนต่อมา อัลกามิชก็มาหาข้าอีกครั้งแล้วถามว่า เจ้าทำอะไรก้าวหน้าไปบ้างตั้งแต่ข้าเห็นหน้าเมื่อครั้งที่แล้วมา ? "

 

"ข้าจ่ายให้กับตนเองอย่างซื่อสัตย์ตลอดมา, ข้าตอบ , เงินที่เก็บไว้ข้ามอบให้กับเอ็กการ์ ช่างทำโล่ เพื่อนำไปซื้อทองสัมฤทธิ์ และทุกสี่เดือนเขาจะจ่ายคืนให้ข้า"

 

"ดีทีเดียว แล้วเจ้าเอาเงินที่ได้เพิ่มขึ้นมานั้นไปทำอะไรบ้าง ? "

 

"ข้าเอาไปจัดงานเลี้ยงใหญ่ มีทั้งน้ำผึ้ง เหล้าองุ่นหอมหวาน และขนมปรุงเครื่องเทศและยังซื้อเสื้อคลุมสีแดงเข้มตัวหนึ่งด้วย. วันหนึ่งข้าจะซื้อลาฉกรรจ์สักตัวหนึ่งขี่ไปไหนมาไหน"

 

"อัลกามิชหัวเราะออกมา, เจ้าได้กินลูกหลานของเงินที่เก็บออมไว้ไปเสียแล้ว. นี่จะหวังให้มันทำงานให้เจ้าได้อย่างไร ? แล้วมันจะเพาะลูกหลานเพื่อทำงานให้เจ้าได้อย่างไร ? จงสร้างกองทัพทาสทองคำขึ้นให้ได้ก่อนเป็นอย่างแรก จากนั้นจะเริงสราญกับงานเลี้ยงหรูหรามากเท่าไหร่ก็ได้โดยไม่ต้องเสียใจภายหลัง. กล่าวแล้วเขาก็จากไป.

 

"ข้าไม่ได้พบหน้าเขาอีกเลยเป็นเวลาสองปีเต็ม เมื่อเขากลับมาอีกครั้งหนึ่งนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยย่นคล้ำ นัยน์ตาหรี่ปรือ เพราะความชราภาพ. เขากล่าวกับข้าว่า อาร์คัด เจ้าบรรลุถึงความมั่งคั่งที่ใฝ่ฝันไว้หรือยัง"

 

"ข้าตอบว่า ยังไม่ทั้งหมดขอรับ แต่ก็ได้บางส่วนแล้ว และบางส่วนนั้นก็หาได้มากขึ้นไปอีก และส่วนที่มันหาได้นั้นก็แตกดอกออกผลขึ้นไปอีก"

 

"เจ้ายังคงขอคำแนะนำจากช่างทำอิฐอยู่อีกหรือเปล่า ?"

 

"พวกเขาให้คำแนะนำที่ดีทีเดียวขอรับในเรื่องของการทำอิฐ, ข้าตอบ.

 

"อาร์คัด, เขากล่าวต่อ เจ้าเรียนรู้ได้ดีทีเดียว. ทีแรกเจ้าเรียนที่จะรู้จักกินอยู่ให้น้อยกว่าที่เจ้าหาได้ ต่อไปเจ้าเรียนที่จะหาคำแนะนำจากผู้มีประสบการณ์ และท้ายที่สุดเจ้าเรียนรู้ที่จะใช้ทองคำทำงานให้เจ้า"

 

"เจ้าได้สอนตัวเองแล้วว่า ทำอย่างไรจึงจะได้ทองคำมา ทำอย่างไรถึงจะเก็บรักษามันไว้ได้ และจะใช้มันไปอย่างไร. ดังนั้นเอง เจ้าจึงเป็นผู้มีประสบการณ์และความสามารถในเรื่องนี้. ข้าแก่ลงทุกทีแล้ว. ลูก ๆ ของข้าก็คิดแต่เพียงจะใช้จ่ายไปโดยไม่คิดจะหามา. ผลประโยชน์ของข้ามีมากมาย และข้าก็กลัวเกินไปที่จะดูแลมันคนเดียวทั้งหมด. ถ้าเจ้าจะไปยังนิปปูร์และช่วยดูแลที่ดินของข้าที่นั่น ข้าจะรับเข้าเป็นหุ้นส่วน และเจ้าจะมีส่วนในที่ดินของข้าด้วย"

 

"ดังนั้นเอง ข้าจึงเดินทางไปนิปปูร์ และเข้าดำเนินการทรัพย์สินของเขา ซึ่งไม่ใช่น้อยเลย และเพราะว่าข้าเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและได้บรรลุถึงกฎสามข้อของความมั่งคั่ง ข้าจึงทำให้ทรัพย์สินของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล. ข้าจึงร่ำรวยมาก และเมื่อวิญญาณของอัลกามิชจากไปสู่โลกแห่งความมืดมิด ข้าจึงได้ส่วนแบ่งที่ดินของเขาตามที่ได้ตกลงกันไว้"

 

อาร์คัดบรรยายมาดังนั้น และเมื่อเขาจบเรื่องของตนเองลงเพื่อนคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "ที่จริงท่านมีโชคเพราะอัลกามิชรับท่านเป็นทายาทต่างหาก"

 

"ข้ามีโชคเพราะว่าข้าปรารถนาจะมั่งคั่งก่อนที่ข้าจะได้พบเขา. ข้ามิได้ยืนหยัดพิสูจน์ความประสงค์ของข้าด้วยการเก็บเงินหนึ่งในสิบของที่หามาได้ตลอดสี่ปีหรอกหรือ ?

 

ท่านจะเรียชาวประมงคนหนึ่งว่าเป็นคนมีโชคหรือ ถ้าเขาได้ใช้เวลาหลายปีศึกษาลักษณะนิสัยของปลาที่ต้องการจะจับ เพื่อว่าจะได้ทอดแหดักได้ทุกครั้งที่ลมเปลี่ยนทิศ ? โอกาสคือเทพธิดาหยิ่งยะโส ผู้ไม่ยอมเสียเวลาให้กับผู้ไม่รู้จักเตรียมการ"

 

 

ขออนุญาตจบเอนทรี่ไว้ตรงนี้ก่อนนะครับ

 

แล้วเอนทรี่หน้าคงจะเป็นเอนทรี่สุดท้าย

 

ของเรื่องชุดนี้แล้วล่ะครับ เราจะมาชมบทสรุป

 

และการวิเคราะห์เรื่องราวจากอาร์คัดด้วยกันนะครับ